Kapitalismo akademikoaren garai hauetan, Michel Foucaultek orain dela lau hamarkada adierazi zuenez, irabaziak sortzen dituzten sofa batzuetan etzanda jarraitzen gara: ezkontzako logelakoan, psikoanalisiarenean eta gure unibertsitate viktoriarrekoan. Proposamena egin nahi dut azken horren alderdi batzuei buruz berriz hausnartzeko, humanitateak ardatz gisa hartuta, curriculuma banatzean artea kokatu den eremu zabala, batez ere ikerketako gaiei dagokienez.<\/p>\n
Jacques Derridaren aholkuei jarraiki,\u00a0kondiziorik gabeko unibertsitate<\/em>\u00a0bat izateko, humanitateek beren kontzeptuen dekonstrukzioa egin behar dute. Hasteko barnealdea landuko dugu, \u201ckontenplaziozko\u201d eredua, bakarkako ikasketari eta hausnarketari lotuta dagoen jakintzarako banakako sarbide gisa; eta, gero, nor bere baitan biltzeko joera ikusiko dugu, modernitatearen figura eredugarrietatik ikasi duguna, Heidegger-en etxolatik Virginia Woolfen gelaraino abiatuta. Bestetik, egiaztatutako ekintzak oinarritzat dituen eredua dugu, \u201cjakintzaren biltegia\u201d. Ekintza horiek denak funtsezkoak dira humanitate \u201czientifikoentzat\u201d, eta lotzaileagoak edo elkarrizketan oinarrituago dauden beste batzuekin erkatuko ditugu.<\/p>\n Gero, idazkera bera hartuko dugu. AHRC-ek [Arts and Humanities Research Council]\u00a0practice-led research<\/em>\u00a0(praktikak gidatutako ikerketa) nahiago du,\u00a0practice-based research<\/em>\u00a0(praktikan oinarritutako ikerketa) kontzeptuaren aurrez aurre dagoen terminoa. Praktikak gidatutako ikerketaren arabera, praktikarekin batera ezinbestekoa da \u201cikerketa-prozesuaren dokumentazioa lantzea, eta testuaren azterketa edo azalpena ere bai, jarrera horretan bermatu ahal izateko, eta hausnarketa kritikoa frogatzeko\u201d.<\/p>\n 1972an, Roland Barthesek ikerketa-lana desiran txertatzeko aholku ematen zien ikertzaile gazteei, hau da, gaia idazketara botatzeko, ez \u201cadierazteko\u201d, baizik eta barreiatzeko eta, horrela, ikerketaren diskurtsoa gainditzeko. Ildo horretan, posmedia kondizioaren parodia eginez, aipa al liteke kondizio postestuala, bertan saiakeraren idazketak ardatzetik, bidetik atera (Derrida) ahal izango luke tradiziozko \u201czuri gaineko beltza\u201d, \u201cpentsamendu kritikoaren biltegi\u201d bakar den aldetik, ikerketa artistikoan esku hartzen duten praktiken idazketa-espazioaz beste era batez hausnartu ahal izateko?<\/p>\n Idazketaren kontzeptua zabal dezakegu (zabal genezake), obratik testura igaro, eta testutik esanahia sortzen duten zeinuen egitura konplexu batek (definitu beharrekoak) eraikitako gailura. Teoria eta praktikaren arteko tradiziozko dikotomia modernotik alde egiteko modua da hori, topologia berri batez hausnartzeko era, bertan, ikerketa eratzeko modalitate desberdinen izenean mugi dadin idazketa. Humanitateen topologia berri horretan\u00a0campusa<\/em>\u00a0zeharkatzeko, hainbat lerrori jarraitu behar zaie, \u201cadierazpen partzialak\u201d, jakintza xeheak, kokatuak, \u201cformagabeak\u201d lotzeko, erabiltzen ditugun zeinuen ekonomia globaletan esku hartzeko moduko idazketa material batekin.<\/p>\n Aurora Fern\u00e1ndez Polanco<\/strong>\u00a0katedraduna da Madrilgo Unibertsitate Konplutentseko Arte garaikidearen teoria eta historia sailean. Sakon landu ditu egungo artea hautematean izan diren aldaketak eta pentsamendu baten bidez narratibez berriz hausnartzen duten arazoak, liburu, artikulu, hitzaldi eta antolatutako ikastaro eta mintegietako irudien bitartez. Egin dituen azken argitalpenen artean, honako hauek aipatuko ditugu: \u201cVoir Basilio Martin Patino avec Georges Didi-Huberman\u201d, hemen: T. Davila et P. Sauvanet (arg.)\u00a0Devant les images. Penser l\u2019art et l\u2019histoire avec Georges Didi-Huberman<\/em>, Paris, Les presses du r\u00e9el, 2011; \u201cMnemosyne versus Clio: la Historia desde el Arte\u201d, hemen:\u00a0Espacio, tiempo y forma<\/em>, UNED, Madril, 2012; \u201cVer a distancia\u201d, hemen:\u00a0Lecturas para un espectador inquieto\u00a0<\/em>(arg.: Yayo Aznar eta Pablo Mart\u00ednez, Madril, CA2M, 2012; \u201cMn\u00e9mosyne \u00e0 l\u2019\u00e9poque de la digitalisation globale (Tavola des chocs modernes)\u201d, hemen:\u00a0Images Re-vues<\/em>, 2013. Besteak beste, erakusketa hauetako komisarioa izan da:\u00a0Image(s), mon amour<\/em>. Rabih Mrou\u00e9, CA2M, M\u00f3stoles, 2013.\u00a0Re-visiones<\/em>\u00a0aldizkariko argitaratzailea da.\u00a0http:\/\/re-visiones.imaginarrar.net\/<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kapitalismo akademikoaren garai hauetan, Michel Foucaultek orain dela lau hamarkada adierazi zuenez, irabaziak sortzen dituzten sofa batzuetan etzanda jarraitzen gara: ezkontzako logelakoan, psikoanalisiarenean eta gure unibertsitate viktoriarrekoan. Proposamena egin nahi dut azken horren alderdi batzuei buruz berriz hausnartzeko, humanitateak ardatz gisa hartuta, curriculuma banatzean artea kokatu den eremu zabala, batez ere ikerketako gaiei dagokienez. Jacques […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":6606,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[46],"tags":[],"acf":[],"yoast_head":"\n