Simone Barb\u00e8s, ou Le vertu<\/i><\/b> proiektatzea (Marie-Claude Treihlou, 1980, 77′), eta aurretik Nothing Is Something<\/i><\/b> (Amina Gingold, 2023, 2′) eta L’arrotino<\/i><\/b> (Dani\u00e8le Huillet, Jean-Marie Straub, 2001, 7′). Ondoren, solasaldia. Bruno Delgado Ramo<\/b>k proposatutako saioa.<\/p>\n
Roberto Mart\u00ednez Benagesekin hizketan, diskurtsoaren gaia atera zen, ekintzari dagokionez. Batzuetan diskurtsoa ekintzaren ondoren baizik ez da lehertzen. Ekintza narratiboek iragartzen dute diskurtsoa. Bilbea hitz, alegatu, adierazpen, errekonozimendu eta ulermen bihurtzen da, eta ekintzak, berriz, erretinan irauten du. Beste batzuetan diskurtsoa ekintzatik aldentzen da. Hitzak irudimenezko ekintza sorrarazten du. Iragarri egiten du. Beste batzuetan hitzak berezko entitate bisuala du \u2014testua pantailan. Muntaia ireki baten bidez, elementuak poetikoki kateatuz hitz-irudien erresonantziak dituen puzzle batekin jolastuko gara. Filmek beste era askotara mintzo zaizkigu. Hiru pieza elektrikoek hitz egiten digute, bakoitzak bere aldetik, eta, aldi berean, programa honek aukera ematen digu testu bateratu eta iragankor bat sortzeko. Hainbeste aukeraren artean, testu bateratu hori alegatu bat izan liteke munduko huskerien aurrean, gonbit bat haietatik jarrera hartzeko.\u00a0Lehenengo pelikulan, loturarik gabekoari behatuz lotura berriak aurkitzen ditugu.\u00a0Bigarrenean, etorri handiko zorrotzaile batek aniztasunari abesten dio.\u00a0Hirugarrenean, 1980ko hamarkadako Pariseko zinema porno bateko foyerra tribuna bihurtzen da, zinemara joaten zen komunitateari hitz egiteko.<\/p>\n
\u201cEzer ez dago ulermenetik harago.\u201d
\n(Nothing Is Something<\/i>)<\/p>\n
\u201c\u2014Batzuetan batek nahastu egiten ditu munduko txikikeriak eta munduari egindako irainak.\u201d
\n(L’arrotino<\/i>)<\/p>\n
\u201c\u2014Aizu, ikusle asko al dago?
\n\u2014Ez dakigu. Guk ez dugu zenbatzen.
\n\u2014Sarrerak mozten ditugu, besterik ez.
\n\u2014Baina ez al dakizue, soziologikoki, zer publiko-mota dagoen?
\n\u2014Ezta arrastorik ere. Begiak ixten ditugu, indarrez, eta gauza askoren aurrean.\u201d
\n(Simone Barb\u00e8s, ou Le vertu<\/i>)<\/p>\n
* Simone Barb\u00e8s, ou Le vertu<\/i> laneko azpitituluak, Pablo Garc\u00eda Cangak prestatuak 2017ko ekainaren 20an Madrilgo Filmoteca Popularren (CS La Ingobernablen) Chantal zineklubak egindako saio baterako.<\/p>\n
Bruno Delgado Ramo <\/b>(Sevilla, 1991) arkitekturan trebatutako zinemagilea eta artista-ikertzailea da. Bere diziplinarteko lana ikerketa gisa planteatzen du zinema-baliabideen praktika esperimentalean eta materialean oinarrituta. Ikerketetan garrantzia dute espezifikotasun, prozesu eta irakurketa espazialaren ideiek, eta filmazioa eta proiekzioa kokaleku eta testuinguru espezifikoetako argi-prozesu gisa hartzen ditu. Filmen, proiekzio-inguruneen, ekintza eta argitalpenen esparruan aritzen da.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Simone Barb\u00e8s, ou Le vertu proiektatzea (Marie-Claude Treihlou, 1980, 77′), eta aurretik Nothing Is Something (Amina Gingold, 2023, 2′) eta L’arrotino (Dani\u00e8le Huillet, Jean-Marie Straub, 2001, 7′). Ondoren, solasaldia. Bruno Delgado Ramok proposatutako saioa. Roberto Mart\u00ednez Benagesekin hizketan, diskurtsoaren gaia atera zen, ekintzari dagokionez. Batzuetan diskurtsoa ekintzaren ondoren baizik ez da lehertzen. Ekintza narratiboek iragartzen […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":21563,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[48],"tags":[],"acf":[],"yoast_head":"\n