Patricia Molins de la Fuente<\/strong> Artearen Historian lizentziaduna da. Lanean, interes berezia erakusten du artearen mugetan espazio bat bilatzeko (dantza, diseinua, arte femeninoa\u2026), espazio horretan artea berriz aztertu ahal izateko, artearen historia kanonikoak duen ustezko objektibotasunaren murrizketak \/ bazterketak aintzat hartu gabe. Diseinuaren Historiako irakaslea da Madrilgo Unibertsitate Europarreko Erakusketak kudeatzeko masterrean, Valentziako CEUko Diseinuko masterrean, eta Valentziako Unibertsitateko Arte Ederren Fakultateko Museologiako masterrean. Komisarioa izan den erakusketetan, hainbat gai landu dira: diseinu grafikoa (Mauricio Amster, Ricard Giralt Miracle, Enric Crous<\/em> IVAMen, Valentzia), diseinu industriala arteari dagokionez (Arquitectura y arte de los a\u00f1os 50<\/em>, Fundaci\u00f3 La Caixa, Bartzelona; Suiza constructiva<\/em>, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sof\u00eda (MNCARS); Gerrit Rietveld<\/em>, Dekorazioko Arteen Museo Nazionala, Madril) eta dantza (Salom\u00e9, un mito contempor\u00e1neo<\/em>, MNCARS; Flamenco, vanguardia y cultura popular 1864-1939<\/em>, MNCARS). Hauxe da bere testurik berriena: \u201cLa heterogeneidad como estrategia de afirmaci\u00f3n. La construcci\u00f3n de una mirada femenina antes y despu\u00e9s de la Guerra Civil\u201d (Heterogeneotasuna baieztatzeko estrategia gisa. Begirada femeninoaren eraikuntza Gerra Zibilaren aurretik eta ondotik, Desacuerdos<\/em>, Madril, 2012).<\/p>\n Sabeth Buchmann<\/strong> historiagilea eta arte-kritikaria da. Arte Moderno eta Postmodernoko irakaslea da Vienako Arte Ederren Akademian, Vienako Artearen Teoria eta Kulturako Ikasketen Institutuko burua da, eta Berlingo Texte zur Kunst<\/em> aldizkariaren aholku-batzordeko kidea da. Liburu, aldizkari eta katalogoetan idazten du erregulartasunez, eta arte eta teoria politikoari buruzko Polypen<\/em> argitalpenen saioaren argitaratzailea da, Helmut Draxler, Clemens Kr\u00fcmmel eta Susanne Leebekin batera. Egin dituen azken argitalpenen artean, honako hauek aipatuko ditugu: H\u00e9lio Oiticica, Neville D’Almeida and others: Block-Experiments in Cosmococa<\/em>, Londres: 2013, Max Jorge Hinderer Cruzekin batera (egilekidea); Film, Avantgarde und Biopolitik<\/em>, Viena: 2009, Helmut Draxler eta Stephan Geene-rekin batera (egilekidea); Denken gegen das Denken. Produktion \u2013 Technologie \u2013 Subjektivit\u00e4t bei Sol LeWitt, H\u00e9lio Oiticica und Yvonne Rainer<\/em>, Berlin: 2007; eta Art After Conceptual Art<\/em>. Cambridge, Mass\/ Kolonia: 2006, Alexander Alberrorekin batera (egilekidea).<\/p>\n Teresa Lanceta<\/strong> artista, eta Artearen Historian lizentziaduna eta doktorea da. Ehun-artean eta ikus-entzunezkoen arloan aritu da lanean. Marokoko ehun-arte herrikoiari eta XV. mendeko alfonbra espainiarrari buruzko lanak eta ikerketak egin ditu. Banakako erakusketak jarri ditu hainbat tokitan; besteak beste, hauetan: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sof\u00eda (MNCARS), Madril; Museu T\u00e8xtil i d\u2019Indumentaria, Bartzelona; Museo de Arte Moderno, Eivissa; Universit\u00e9 Le Mirail, Tolosa Okzitania; Nau, Valentzia; Villa des Arts, Casablanca. Horrez gain, taldeko erakusketa hauek jarri ditu: Gezhira Museoa, Kairo; Lonja del Pescado, Alacant; eta Mus\u00e9e d\u2019Angers. Las Cigarreras kultura-zentroan, Cierre es la respuesta<\/em> lana aurkeztu zuen, Alacanteko Tabako Fabrika zaharreko emakumeei buruzko dokumentala. Arteari buruzko argitalpen batzuetan aritzen da elkarlanean, besteak beste, hauetan: Arteyparte<\/em>, Horitzons magr\u00e9bins<\/em> eta Debates sobre arte<\/em>. Hitzaldiak eman ditu Unibertsitate Konplutentsean, MNCARS museoan, Fundaci\u00f3n March-en eta La Casa Encendidan. XIV. Premi Bernat Cap\u00f3 saria irabazi du Mujeres en la industria tabaquera de Alicante<\/em> liburuarekin. Gaur egun, Bartzelonako Escola Massanan irakasten du.<\/p>\n Laurence Rassel<\/strong> Bartzelonako Fundaci\u00f3 Antoni T\u00e0pieseko zuzendaria da. Bruselan egoitza duen irabazi asmorik gabeko Constant elkarteko kidea izan da 1998tik 2008ra. Constant elkarteak ikerketa-lana egiten du gogoeta eta praktika artistiko feministei buruz, eta, horrez gain, azterketa kritikoa lantzen du, teknologia berrien esparruko jabetza intelektualari buruz. Belgikako ADA zentroen sareko proiektuen koordinatzailea izan zen, 2001. eta 2006. urteen artean. Emakumeen prestakuntzaren esparruko sare horrek teknologia berrien ezagutza sustatzen du jendarteratzeko tresna gisa.<\/p>\n T\u2019ai Smith<\/strong> Vancouver-eko (Kanada) University of British Columbiako Artearen Historia, Ikusmen Arteak eta Teoria Saileko irakasle laguntzailea da. 2014. urtearen amaieran University of Minnesota Press-en argitara emango den Writing on Weaving: a Bauhaus Craft, a Bauhaus Medium <\/em>liburuan, zehatz aztertzen du Bauhauseko ehun-arloko emakume adituek beste ingurune batzuetako (pinturako, arkitekturako, argazkigintzako) mintzairak erabili zituztela, beren ingurunearen irismen berezia eratzeko. Artikuluak eta iruzkinak argitaratu ditu hainbat aldizkaritan, besteak beste, hauetan: Art Journal, Grey Room, Journal of Modern Craft<\/em> eta Texte zur Kunst<\/em>. Gaur egun, beste liburu bat prestatzen ari da. Textile Media and Philosophy<\/em> da behin-behineko izenburua, eta, bertan, XIX. mendetik aurrera filosofian eta inguruneen teorian ehun-metaforak nola erabili diren lantzen du. Datorren udan, titularra izango da IKKM Institutuan, Weimar-eko Bauhaus-Universit\u00e4t-en.<\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/bulegoa.org\/sites\/default\/files\/images\/logo_allianz_b_n.jpg\" "\\"\\""){kind=logo}
<\/span>